Dag 190: Thuis.

Ben weer thuis. Ja, echt!

Kom nog een keertje langs want gooi snel nog wat foto’s en een schrijfsel online.

Dag 188.

Verdorie!

Mijn telefoon is gestolen in Jordanie. Kan me er niet heel druk over maken want ben inmiddels in Jerusalem en daar is zat te doen. Maar wilde het jullie toch even laten weten.

Want maandagochtend rij ik echt met de trein Nederland binnen. En dan ben ik dus niet bereikbaar. Mailen kan echter nog altijd en mijn ouders staan ook gewoon in het telefoonboek.  Rond de avond zou ik wel weer in Doornspijk moeten zijn. Mochten willen bellen.

Goed, nu ga ik genieten van mijn 1 na laatste dag

Dag 187; Naar huis!

Het was op de fiet, vorig jaar. De kou, bijtend maakte dat ik wat harder trapte. In mijn oren de oordopjes van mijn mp3-speler met daarover heen een dikke muts. Ik hoorde Chris Rea zingen “I’m driving home for christmas”. En dacht; dat moet mooi zijn, door de schemer naar een warm en licht huis op weg zijn, wetende dat daar de mensen van wie je houd, met wie je het fijn hebt op je wachten. Dat wilde ik ook wel.

Dit jaar doe ik het.

Maandag vlieg ik vanuit Israel richting huis. Naast fijn, voelt dat toch ook wel een beetje vreemd. Het betekent toch het einde van mijn reis. Ben benieuwd hoe het voelt om weer mijn oude leven op te pakken.

Driving Home For Christmas

Dag 166; Abu Dhabi

Daar zat ik dan op een een plastic stoeltje, in het enige restaurant dat nog open was. Op tv een gesluierde vrou, die het nieuws voor las. Naast me een taxi chauffeur in een jurk met een theedoek op zijn hoofd.  Hij at een broodje kebab, hij keek me aan en ik hoorde hem denken: “wat doe jij hier”.  Ik at mijn broodje fallafel verder op. Zag mijzelf dom glimlachen in een spiegel. Voor vandaag stond ik mijzelf dat toe. Je mag best een beetje blij zijn. Zo vaak zit ik om 4 uur s’ochtends immers niet tussen de mannen in jelaba op een busstation in de Arabische Emiraten.

Dag: 150. Living the dream.

Ditmaal ben ik er maar voor gaan zitten. Mijn pa mailde: “let je een beetje op je spelling, jongen?” Dus moet het anders, niet om 11 uur ’s avonds nog even snel voor ‘t slapen gaan. Met als resultaat een bende d’s en t’s op plaatsen waar ze niet horen. Nu moet ik bekennen, spelling is niet mijn sterkste punt. Toch mag wel verwacht worden, dat ik, universitair student een tekstje kan klussen zonder al te opzichtige spellingsfouten.

Natuurlijk kan ik bij wijze van statement; wat foutjes blijven maken. Een soort van protest tegen de spellingmilitaristen (mooi eufinisme voor spellingsnazi’s), die toch maar half Nederland een vals gevoel van inferioriteit opleggen.  Leve de arbeidende klasse. Goed, laat ik niet vervallen in socialistische leuzen, daar hebben we Wilders immers voor. En in clown in de tent is meer dan genoeg. Bovendien protesteren is wel heel jaren 60, laat ik met zorgen maken over mijn banksaldo en ondertussen dit schrijfsel voor taalminnend Nederland ook leuk proberen te houden.

Begrijp wel dat ‘t moeilijk is. Lig al een kleine twee weken te bakken op het strand.  Ver van enige intellectuele uitdaging zijn mijn hersenen ingedut op het wassen van de golven. Niet dat ik mag klagen. Op de gili’s snorkelde ik door een geweldige onderwaterwereld, in Padang Bai werd ik omringd door geweldige mensen, ook trof ik het met de boeken die ik las, ware pareltjes waren het. En och; zonsondergangen… Magnifiek! Dan is er nog de oceaan. Wat een prachtig ding. Het is moeilijk te beschrijven, maar het komen en gaan van de golven, het geruis; het geeft me een diepe rust.

Toch kriebelt het. Ik wil weer verder! Nieuwe uitdagingen! Dingen beleven! Het strand is mooi; maar  elke dag het zelfde. Wil weer het gevoel hebben dan ik reis. Gelukkig vlieg ik over een paar dagen weg van de zee…

Tot dan, ben ik zoek naar de perfecte golf. Voor nu is dat een kleintje. Mijn surfplank, blauw en voor beginners, model slagschip en zo stabiel als een huis, wil namelijk maar niet doen wat waarvoor hij gemaakt is.  Van enorme golven afglijden met mij erop. ‘t Is te hopen dat hij snel zijn doel ontdekt, want ben er wel klaar mee meer naast mijn plank te staan dan erop.

Ach morgen weer een dag. Hopelijk blijkt dan, dat ik toch een klein beetje talent heb. En ook de grote golven kan bedwingen.  Anders kan ik indruk maken op mijn Zweedse buurmeisjes ook wel vergeten. Niet dat, dat erg belangrijk is… Maar wilde ze toch even genoemd hebben; het maakt een mooi lijstje, het volgende

• z0n; check
• palmbomen; check
• blonde rondborstige vrouwen; check
• goedkoop eten en bier; check

I’m living the dream! Voor even best leuk, toch is het zoals ik schreef goed, dat (hopelijk) snel wakker wordt geschud en weer echt ga reizen!

Tot zover.

Bewust op mijn spelling letten heb ik niet meer gedaan. Dus ‘t zal wel weer hopeloos zijn, maar ach… lekker belangrijk, als ik die perfecte golf dadelijk maar pak!

Dag 150: Zomaar mensen

Zonder twee mensen die ik ontmoette….

Zij is maar bang achter op de scooter op weg naar het strand, net over de heuvel. Maar staat haar mannetje. Samen met haar op het strand voel ik met jong. Mijn verliezen ineens hun wijsheid. Ik praat veel, zij luisterd. Als ze begint met praten verhard haar gezicht, er is pijn op af te lezen. Het moeilijk zijn je man verliezen aan dementie. Toch zit ze naast me, 3000 km van huis op haar 70ste. ’s Avonds drinken we een mojito.

Hij is er als ik thuis kom. Ik hang mijn natte handdoek uit op het balkon. Hij zittend op het balkon naast me begint te praten. Als Portugees wonend in Frankrijk is zijn Engels moeilijk te volgen. Ik luister, hij verteld over twijfelen, volgens hem het belangrijkste in het leven. Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar hij is bang. Logisch wel als alles een illusie is. Ik haal Descartes aan, las net hem een boek van hem. Hij werd vandaag 27, 4 jaar ouder dan ik.  Desondanks voel ik me ouder. In deze vreemde wereld, houd ik mij wel staande. Hij is zoekende, zoals zoveel mensen die ik ontmoet. Ze blijven reizen, en reizen, en reizen. Want thuis wacht er geen uitgestippeld toekomstplan. En hier is het fijn. Voor een schijntje is hier ook alles te koop, zelfs liefde.

En zo heb ik een heel lijstje, met zoekende, interessante, fasinerende, treurige, meelijwekkende mensen, met ieder een eigen verhaal met wie ik filosofeer over het leven. Ver weg van het echte leven.

Met mij gaat het overigens goed. Ben donders bruin, kan een beetje surfen en blijf genieten van alle witte stranden!

Dag 27 (Esfahan)

Goed nieuws! Ik ben weer miljonair, zojuist maar weer wat euro’s gewisseld in de lokale valuta. En aangezien 1 euro een kleine 14000 rial waard is heb ik nu een flinke bobbel van briefjes van 10000 rial in mijn broek.  Erg handig is het niet, maar ach het heeft ook wel weer zijn charme.

Iran is nog steeds wel geinig. Van te voren had ik me er erg op verheugd, maar het is allemaal net wat anders dan verwacht. De steden, die ik tot dusver heb bezocht waren niet zo mooi. Feitelijk waren het vieze, grote, drukke geheelen waar je dan lang doorheen moest lopen om 1 of 2 mooie gebouwen te zien.  Gelukkig ben ik nu in Esfahan, al een paar dagen, Esfahan is wel mooi,  zeg maar gerust prachtig en is wel een fijne plek om te zijn. Kortom ik heb hier wel naar mijn zin.

Om hier te komen nam ik wel een nachtbus en dan geen gewone, met airco en schreeuwerige bollywoodsfilms, maar een malhmooly. Werkelijk waar een belevenis. Het kaartje koste met 2 dollar voor een reis van 10 uur en daarvoor mocht ik plaatsnemen in een bus, die je alleen nog vindt in musea in ieder weldenkend land. Goed nadat de deur was dichtgeknoopt en al de wat arme Irani’s zich hadden geinstalleerd. Had ik al snel alle ogen op mij gericht, niemand sprak echter Engels dus deed ik alsof ik heel moe was en probeerde wat te slapen. Aangezien alles rammelde, bewoog en herrie maakte wilde dat niet heel zo lukken.  Tot overmaat van ramp, begon het pauper volk achterin de bus ook nog is te vechten. Dat hield gelukkig na een tijdje op en kon ik vertrekken naar dromenland. Om vervolgens ruw gewekt te worden. Ongeveer alle mannen in de bus waren begonnen aan een tweede stoeipartij. Politie er bij. Alle mannen uit de bus. Ik weer naar binnen, twee jochies van 14, twee kromgebogen mannetjes met grijs haar weer naar binnen, deur dicht en off we went. Dertien beteuterende mannen achterlatend in de woestijn.

Een paar uur later kwam ik aan en voor ik het wist zat ik bij een Iraanse familie in de auto. Om weer van hot naar her te worden gesleept en te worden gevoerd totdat ik echt niks meer kon eten. Het best vervelend, want wanneer je hier nee op iets zegt moet dat minstens 5 keer en dan ga ze iets anders halen wat je wel lekker vindt. Het is allemaal een beetje teveel van het goede en komt allemaal niet oprecht over.

Maar goed nog even genieten van alle schoonheid in Shiraz en Esfahan en dan komt aan mijn tijd in Iran ook een eind.

Tot zover, een kus,

Bart

Kashan

Teheran

Op reis.

“Op een dag in een klein..” Ja, zo begonnen veel van de verhalen, die mijn vader mij vertelde, zittend op de rand van mijn bed. Ik, toen nog een kleine jongen luisterde met een bonkend hart naar zijn verhalen. Verhalen over exotische stranden vol zee-egels waar je liever niet op ging staan, verhalen over spoken en monsters en wat al niet meer! Toen kon ik nog niet weten, dat sinterklaas niet bestond en het voor jongens van mijn leeftijd niet was weggelegd om rond te cruisen in rode hijskraan met als beste vriend een kakkerlak. Nu ben ik groot en weet ik wel beter. De wondere wereld waarover mijn vader mij vertelde is echter gebleven en het bonkende hart is terug. Eventjes nog en dan ga ik mijn eigen verhalen verzamelen.

Veertien juni zal ik naar Istanbul vliegen, om via Iran, Pakistan, India, Bangladesh, Myranmar, Laos, Thailand, Indonesie, Australie in China te belanden vanwaar ik enkeltje Nederland boek.

Klinkt als een flink eindje en dat is het ook. Hoe haal ik het in mijn hoofd! Achja, het komt allemaal goed. Nu eerst maar is een kopje koffie drinken en een visa voor Pakistan regelen.