Klik
Het duurt/duurde even maar dan heb je ook wat! Ga er lekker voor zitten; het was mooi!
(Door op de foto te klikken open je de gallerij met foto’s, wellicht moet je even wachten voordat je daadwerkelijk foto’s ziet, want de server waar ze op staan is niet al te snel)
Besi Sahar (880m) —-> Jagat (1300m)
Zo daar stond ik dan alleen en klaar om te gaan. Mijn nieuwe trekkingschoenen nog glimmend met daarin zelfs trekkingsokken. Het was dat ik ze gratis bij mijn schoenen onderhandelde anders had ik het moeten doen met mijn katoenen hema sokken, die ik voor de gelegenheid in Kathmandu had gelatin met nog een heleboel andere spullen die ik niet nodig zou hebben. Mijn tas was dus heerlijk licht.
Na een ritje met een jeep over modderigere wegen, dwars door rivieren en nog meer van die situaties waarvoor je vierwielaandrijving nodig hebt kwam ik aan Bhulbule het startpunt van mijn tocht. Na een half uur gelopen te hebben was ik hopeloos verdwaald en stond ik op een stijle helling met links van me een ravijn. Tamelijk levensgevaarlijk. Normaal vind ik levensgevaarlijk wel spannend, nu overdrijf ik mijn levensgevaarlijk wel is en een beetje en nu het echt levensgevaarlijk was vond ik ‘t niet zo fijn. Gelukkig begon het op dat moment te regenen. Om een lang verhaal kort te maken ik klauterde omhoog realiseerde me dat ik geen kleine paadjes meer moest nemen en raakte nooit meer verdwaald. Wat ik in het begin niet besefte was dat het pad heel duidelijk zou zijn en ging dus op zoek naar een klein paadje. Echter het pad wat ik zou volgen is het enige pad waarmee een aantal dorpjes zijn verbonden met de normale wereld. Best mooi, om deze redden werd ik op mijn reis naast vlinders continue vergezeld door locals, vaak met grote tassen met daarin mijn avondeten. Verwacht op deze reden desonanks geen makkelijk pad, hier en daar moest ik door rivieren waden en waar een aardverschuiving het pad weggenomen was het best even klauteren.
Na een lange dag kwam ik s’avonds aan in Jagat, meter hoger dan waar ik die dag begonnen was. Ik had de eerste dag overleefd en mijn schoenen (25 euro incluisief drie paar sokken na lang afdingen) bleken daadwerkelijk waterdicht.
Jagat (1300m) —-> Dharapaniesi ( 1860m)
Ik stapte naar buiten. En daar stonden twee Amerikanen. Had ik maar nooit met ze mee gegaan, want wat konden die mannen lopen! Desondanks holde ik achter ze aan en had ik geweldige gespreken met ze tijdens het wandelen, de lunch en het diner. Ik zou met ze samen lopen tot Manang.
Ook ontdekte ik mijn eerste blaar, geen probleem want ik had naast trekkingschoenen geinvesteerd in anti blaren spul. Misschien had ik ook moeten investeren in wat trekkingkleren. Het is erg vochtig en warm. Die combi maakt dat ik heel veel zweet en mijn was totaal niet droogt. Hopelijk wordt het wat minder vochtig wanneer ik hoger kom. Anders zit ik met een probleem met drie boxers en twee t-shirts, allemaal katoen, die nu al niet zo fris meer ruiken. Maar ach wat zou het! Ben niet gaan wandelen om mooi te wezen, dit alhoewel ik met voor bedachte rade mijn baard het laten staan, om toch een beetje dat imago van een expeditieklimmer te creeren. Feit is echter dat het er niet uit ziet en mijn scheermesjes in Kathmandu liggen. Het is me wat. Loop er straks bij als een zwerver.
Dharapaniesi ( 1860m) —-> Chame (2670m)
Vandaag de eerste echt hoge bergen gezien: Manuslu en Himlu. Nu nog maar stipjes maar in feite reuzen van 7000 en 8000 meter. Al snel kwamen zoals elke morgen de wolken opzetten en verdwenen ze uit zicht. Vandaag flink doorgelopen, met als resultaat dat ik nu toch een dag op schema voorloop. Ook loop ik tegen de eerste pijntjes aan, niks ernstigs maar de blarenpleister is uit de kast en ik kijk er niet naar uit morgen met spierpijn uit bed te stappen. Maar ach hoort erbij, zullen we maar denken. Stiekem is ‚t toch best zwaar.
Chame (2670m)—-> Upper Pisang (3300m)
Vandaag een heerlijke gehad. S ochtends was ‚t bits maar daarna ging de route over een vlak pad door brede dalen met prachtige uitzichten op door sneeuw bedekte toppen. Nee, met een beetje zon en een licht briesje dat voor afkoeling zorgde kon ik me niet veel meer wensen. Wel een beetje hoofdpijn, zou zo maar een eerste symptoom van hoogteziekte kunnen zijn. Morgen maar even zien, hoe ik me voel.
Upper Pisang (3300m) —-> Manang (3640)
Bah, het is 8.00 en mijn hoofdpijn is niet weg. Dus drink ik s’ochtends koffie en lees ik slechte boeken. Rond het middaguur is mijn hoofdpijn zo goed als weg, dus ga ik op weg. Kies voor de makkelijke weg, die me in 4 uur naar Manang brengt.
Manang (3540)
Al eerder noemde ik hoogteziekte, best iets om rekening mee te houden wanneer je de hoogte in gaat. Hoe hoger ik kom, hoe minder zuurstof er in de lucht is. Je lichaam heeft wat tijd nodig om deze daling te wennen, zo lees ik overal. Ga je te snel omhoog dan ga je dood. In het meest extreme geval. Boven de 3000 meter wordt het daarom aangeraden niet meer dan 300 meter per dag te stijgen. Gister ging ik 600 meter de lucht in en om dat te compeseren rust ik vandaag. Net als iedereen. En Manang is dan ook goed voorzien in alles waar je naar zou kunnen verlangen na een aantal dagen wandelen, echter je kan je dag niet helemaal vullen met het eten van appeltaart, pringles, chocolade en wat al niet meer. Dus was ‚t best een lange dag. Schreef nog wel wat brieven, leuk daaraan is dat deze in 5 dagen door weer en wind door de postbode naar de dichtsbijzijnste weg gedragen worden waar ze worden overgeladen in een auto en op de reguliere manier worden afgehandeld. Toch best bijzonder. Nee, ik mis de auto’s om me heen niet. Nadeel is wel dat bij gebrek aan wegen, alles steeds duurder wordt hoe hoger ik kom. Zo kostte een bordje dal bhat, voor vertrek 120 rupees en zou dit stijgen tot 400 rupees om 4900 meter hoogte
Manang (3540)—-> Ledar (4200)
Mijn Amerikaanse wandelmaatjes zijn nu op pad naar Tilicho Lake, een side trip van drie dagen, iets te lang en ambiteus voor mij. Dus wacht ik nu op mijn nieuwe Israelise „vrienden“. Waar Joseph en Gerrad het tempo er flink in hebben gaan de Israeli’s van sjok-sjok-sjok. Nee, moe zal ik met hun niet worden.
Dag 7 from Bart Trommel on Vimeo.
Ledar (4200)—-> Thorung la High Campesi Sahar (4900)
Werd vanochtend topfit wakker, deed van binnen een dansje want had me flink zorgen gemaakt over hoogteziekte, zo fit als ik me voelde moest dat echter wel meevalen. Inmiddels 4 uur wandelen verder en 700 meter hoger, voel ik me belabberd. Mijn hoofdpijn is om volle sterkte terug en het is koud. Had ik ook maar allerlei hippe, wel warme kleren speciaal voor dit soort situatie’s. Om geld te besparen kocht ik echter alleen een paar wandelschoenen, waar ik 3 paar gratis bijonderhandelde. Met mijn spijkerbroek, overhemd en naar de hier geldende uiterst modieuze katoenen trui ben ik echter een vreemde eend in de bijt.
Ondanks de ongemakken, is het best genieten. Het landschap is desolaat, en de sneeuwbedekte reusachtige bergen zo dicht bij dat je ze bijna kan aanraken. Nee, het heeft wel wat, ware het niet dat ik heel veel naar de wc moet, en ‚s nachts regelmatig gewekt zou worden door een naar ademhappende kamergenoot.
‚s Avonds blijkt het Joods Nieuwjaar, een leuke verrassing. Van de aanwezige trekkers is 60% Israeli en dus wordt dat gepast gevierd. Ik mag delen in de vreugde en krijg een stukje appel met honing. Wat de rond en zoetheid van het nieuwe jaar symboliseert.
Dag 8 from Bart Trommel on Vimeo.
Dag 8. High Camp from Bart Trommel on Vimeo.
Dag 8. Joods Nieuwjaar from Bart Trommel on Vimeo.
Thorung la High Campesi Sahar (4900) —-> Thorung La – Pass (5416m) —-> Muktinath ( 3800m)
Wat een dag. Om 5.30 de kou getrotseerd en na een bordje havermout begonnen aan de klim naar de pass om 5416 meter. Nu klinkt dat in gezelschap van 8 van de hoogste bergen van de wereld niet zo hoog, maar zo bedacht ik is aanzienlijk hoger dan de mont blanc. En hoog genoeg voor mij. Elke stap omhoog is doordat mijn lichaam nog maar half is gewend aan de hoogte best een inspanning. Na 4 uur doorbijten bereiken we de pass, best een mooi moment. Had er toch 7 dagen voor gelopen. Het is tijd wat foto’s te maken, de chocolade die ik speciaal voor hier meebracht uit Kathmandu op te eten.
Dag 9. Thorung la pass from Bart Trommel on Vimeo.
En dan moeten we weer naar beneden. En jemig wat gingen, die Israeli’s ineens hard. Omhoog waren ze niet vooruit te branden en moest ik steeds op ze wachten. Nu is dat wel anders, loop vermoeid achter ze aan de te sjouwen. Heeft mijn tempo me gebroken? Was het te zwaar. Neen! Ik heb slechts geen wandelstokken. Alhoewel het er belachelijk uit ziet, twee van de stokken… En me sterk doet denken aan Nordic walking. Bleken ze een enorm voordeel wanneer je omlaag gaat. Maar overleef het en tot mijn grote frustatie wordt ik in Muktinath begroet door het getoeter van motoren. Met veel geraas, geluid en stof komen ze langs. Het liefst zou ik zijn teruggerend. Maar dat was 1600 meter stijl naar boven. Dus genoot ik van stroom, muziek en warme douche’s.
Met maar 2 gb aan geheugen op je mp3-speler, kom je vaak dezelfde liedjes tegen. Van de liedjes van Mando Diao kon ik geen genoeg krijgen. Goeie sjit.
Luister maar:
Muktinath ( 3800m) —-> Jomosom (2713m)
De dag begon mooi, het landschap was zoals ik nog nooit had gezien om mijn reis. We liepen door een vallei die werd afgeschermd voor de monsoom regens door hoge bergen, dus was het woestijnachtig. Best een verassing! Maar wel een leuke, had verwacht weer hetzelfde landschap tegen te komen als op de heenweg rond deze hoogte. Niet alleen houden de hoge bergen de wind tegen, maar ook concentreerd de wind zich door de hoge bergen in de vallei. Elke dag rond 11.00. Dacht dat het wel mee zou vallen. Maar viel vies tegen. Het zand zit werkelijk overal en bedekt door een laagje stof. Het is tijd om afscheid te nemen van de Israeli’s, want die lopen het laatste gedeelte van de toch wel. Ik neem morgen de jeep, anders ben ik niet op tijd terug om Pokhara te zien voor ik naar Tibet vertrek.
Goedenmorgen!
Dag 10. from Bart Trommel on Vimeo.
De wind!
Dag 10 from Bart Trommel on Vimeo.
Jomsom (2713m) —-> Tatopani ( 1190m) —-> Shika (1935m)
9.00
Het is negen uur. Zit lekker in het zonnetje te wachten op het vertrek van de jeep, die me naar Tatopani zal brengen. Het kan zijn dat ik er over een uurtje ben, kan zijn dat de jeep pas over 3 uur vertrekt. Ik weet het niet en vragen heeft ook geen zin, want een schema is er toch niet. En wanneer er een tijd wordt genoemd is die met 2 uur nauwkeurig. Ik herinner me het adagium van de conducteur in de trein naar Teheran: we will be there, when will be there. In Nepal geldt dat ook. De jeep vertrekt wanneer hij vol is en zal dan nog 40 keer onderweg stoppen om overvol te raken, een lekke band krijgen, vast komen te zitten in de modder en ik zal dus ergens tussen 11.00 en 17.00 aankomen in Tatopani. We zien het wel, ik ga meer er niet druk over maken en berust in het feit dat tijd hier minder kostbaar is dan in het westen.
13.00
Dag 11 from Bart Trommel on Vimeo.
16.00
Jeej, ben aangekomen. Nog snel maar even een stukje lopen naar Ghasa.
19.00
Het stukje lopen bleek een vergissing. Het is donker, het regent en het modderige pad gaat recht omhoog. Het volgende hotel is nog een half uur lopen. Hopelijk begeeft mijn led lamp het niet! Was ik maar bij de hot springs in Tatopani gebleven
Shika (2713m) —-> Gorapani ( 3300m) —-> Hile (1500m)
Ik ga als een speer! Als ik zo door ga loop ik vandaag wat begeleide groepen in 3 dagen doen. Vandaag maar zo ver mogelijk naar beneden. Dan hoef ik morgen minder te lopen en ben ik vroeg in Pokhara.
Dag 12. from Bart Trommel on Vimeo.
Hile (1500m) —-> NayPul —-> Pokhara
Een laatste keer havermout voor ontbijt, een laatste keer Nameste, een laatste keer wachten voor een colone ezeltjes, een laatste koffie, mijn laatste stappen. Wat was het mooi! Het mooiste van mijn reis tot dusver. Zie alles door een roze bril en besluit nog veel langer door te reizen, want reizen is fijn rondom de Annapurna’s!
De laatste dag! Een terugblik… from Bart Trommel on Vimeo.
Ai, mijn geld is bijna op! Nou ja niet op, zit alleen door mijn rupees heen en wil niet 2 euro hoeven betalen om 3 euro aan Nepalese rupees bij te pinnen om mijn laatste avond pizza te kunnen eten. Dus maar op zoek naar iets goedkoops. Best moeilijk wat alle locale of tibetaanse toko’s zijn dicht. Het is dasain, een festival in populairiteit vergelijkbaar met kerstmis, dus is alles op de Westerse touristen restaurants na gesloten. Ik zwerf wat door Kathmandu en kom in een wat schimmige straat terecht met stripsclubs en een goedkoop chinees restaurant. Dus snel naar binnen want voor een stripclub wordt je liever niet gezien. Binnen aangekomen, wordt me direct thee ingeschonken en me een menukaart voorgeschoteld zonder fou-jong-hai, gado gado of loempia’s. Op advies van de ober, neem ik iets met kaas en met iets spinazie. Een goed advies, het is hartstikke lekker. Al vergt het wat moeite om alles naar binnen te werken met stokjes. Alhoewel die weer als voordeel hebben dat je alleen kleine hapjes kan nemen en dat ik dus voor de verandering proef wat ik eet. Ik zit best te genieten. Daar zit ik dan: nog nagenietend van een geweldige wandeltocht (waar ik nog een post over aan het schrijven ben) in de wonderlijke atmosfeer van een echt chinees restaurant waar van alles gebeurt. Er sparteld een vis uit de keuken, er worden kinderen opgevoed en er wordt eten geserveerd met smaken die ik nooit tevoren proefde. En tegen zulke pareltje loop je dan zomaar aan. Niet dagelijks maar toch met enig regelmaat op ontdekkingstocht door elke keer weer nieuwe steden. Reizen is zo gek nog niet. En Chinezen ook niet, wat ze zijn vriendelijk, gastvrij en serveren heerlijk eten. Heel anders dan thuis; daar krijg je in vet drijvende groenten met een weinig genuanceerde smaak.
Na ‘t eten kom ik thuis, pak mijn spulletjes tesamen. Ik moe en val in snel in slaap, met een glimlach; ik kan de wereld aan, dus Thailand moet geweldig worden.
Ben weer terug in de bewoonde wereld. En ik dacht zo na een tijdje van afwezigheid heb ik wat in te halen. Dus gooi ik er maar een post tien-daagse tegen aan. Heb vandaag toch niks beters te doen dan foto’s sorteren en verhaaltjes schrijven.
Momenteel wacht ik in Kathmandu op mijn vlucht naar Bangkok van morgenochtend. Ik zou inderdaad dinsdag naar Tibet vertrekken maar dat gaat niet door! Naast je normale visa heb je voor Tibet een speciale permit nodig. Deze worden momenteel niet uitgereikt. Feitelijk worden buitenlanders geweerd, omdat er demonstraties worden verwacht, die zo leert de ervaring worden beindigd door te beginnen met het neer schieten van demonstranten net zolang tot de overgebleven demonstranten eieren voor hun geld kiezen. Dergelijke methoden vinden de meeste Westerse wereldleiders maar niks en om gezeur te voorkomen is het beter er geen westerlingen met camera’s bij te hebben als het schieten begint.
Nu ben ik een beetje bevoordeeld, door een bezoekje aan McLeod Ganji (India) alwaar de Tibetaanse regering in ballingschap zetelt en flink wat Tibetaanse propaganda mij bereikte. Zo verdwijnen er in Tibet regelmatig mensen, is demonstreren verboden, wordt de Tibetaanse cultuur langzaam vernietigd door culture hereducatie programma’s, de sloop van kloosters en de vele Chinezen die naar Tibet verhuizen. Tibet is immers hartstikke mooi om in te wonen als je Chinees bent, je hebt toegang tot een veel betere gezondheidszorg, je krijgt beter betaald en je krijgt op de koop geld toe om er te gaan wonen. Tibetanen leven echter in een continue angst en onder de armoede grens. Dat was tenminste het verhaal van de tibetanen in ballingschap. Graag had ik echter mijn eigen ogen de Chinese kant van het verhaal willen zien. Maar dat kan alleen onder begeleiding van een gids van de overhead en met een permit. Die permit worden echter niet gegeven. Dat geeft te denken, wat mag ik niet zien?
Kortom de Chinezen zijn schurken want ze onderdrukken de Tibetanen (niet mijn woorden) en ze hebben mijn zorgvuldige reisplan door de war gegooid (wel mijn woorden).
Goed, tot zover, morgen is weer een post, en overmorgen weer!
Jawel! Ik ga een beetje wandelen door de bergen. Daar je in de bergen geen internet heb, noch bereik met je mobiele telefoon moeten jullie het even helemaal zonder me doen! Voor een week of 2/3.
Ter uwer informatie, ik ga een wandeltoch doen rondom de Annapurna range een aantal reuzen van bergen. Ik begin ergens rond 880 meter en in 10 dagen wandel ik dan langzaam om hoogteziekte te voorkomen naar 5410 meter. Vindt het maar wat spannend! Na die 10 dagen is het nog 9 dagen, vlucht van 20 minuten of een busrit van 7 uur naar Pokhara. Daar ga ik genieten van mijn welverdiende rust.
Op 29 september vertrek ik vervolgens uit Kathmandu naar Lhasa, in Tibet wat weer in China ligt. Voor ik aan die reis begin hoop ik jullie echter te kunnen verblijden met: prachtige foto’s van al het natuur geweld wat ik d.v. mag gaan aanschouwen en verhalen over blaren, doorbijten maar al met al toch een fantastische ervaring.
Zo. Ik ben in Nepal. Veel van Nepal heb ik nog niet gezien daar ik in Thamel verzeild ben geraakt. Thamel is een aaneenschakeling van internetcafe’s, reisbureau’s, internetcafe’s en restaurants met een Westerse menu kaart. Zo heb ik gister een heerlijk bord pasta en tiramisu verorbert in “la dolce vita” en daar naar geluisterd naar een coldplay cover band. Veel on-nepaleser kan het niet worden.
Ondertussen ben ik druk plannen aan het maken om het echte nepal gaan te verkennen. Ik houd jullie op de hoogte!
Reactie’s!