Kom nog een keertje langs want gooi snel nog wat foto’s en een schrijfsel online.

Mijn telefoon is gestolen in Jordanie. Kan me er niet heel druk over maken want ben inmiddels in Jerusalem en daar is zat te doen. Maar wilde het jullie toch even laten weten.

Want maandagochtend rij ik echt met de trein Nederland binnen. En dan ben ik dus niet bereikbaar. Mailen kan echter nog altijd en mijn ouders staan ook gewoon in het telefoonboek.  Rond de avond zou ik wel weer in Doornspijk moeten zijn. Mochten willen bellen.

Goed, nu ga ik genieten van mijn 1 na laatste dag

Dit jaar doe ik het.

Maandag vlieg ik vanuit Israel richting huis. Naast fijn, voelt dat toch ook wel een beetje vreemd. Het betekent toch het einde van mijn reis. Ben benieuwd hoe het voelt om weer mijn oude leven op te pakken.

Driving Home For Christmas

Vreemd dat ik daar over klaag. Afgelopen dagen was het namelijk andersom. In de woestijn op een hoogte van 1320 is het namelijk verrekte koud. Kon maar namelijks voldoende kleren bij elkaar schrappen om het enigszins behaaglijk te hebben in het grotendeels onverwarmte klooster waar ik mijn dagen sleet.

Maar Syrie dus, en een te warme trein van Homs naar Alleppo. Met Hassan en Hamed die een koe nadoen. Het is nu al de derde keer vandaag dat Syriers voor mij een koe nadoen. Het blijft mooi: 1: volwassen kerels die een koe nadoen, en 2: dat Syriers Nederland steevast met koeien associeren, dat is weer is wat anders dan het gebruikelijke riedeltje bestaande uit drugs, vrouwen van lichte zeden, Van Nistelrooij en dijken. Nee, ik mag Syriers wel. Het feit dat ook zij zonder vocabulaire van 12 Engelse woorden, toch aanhoudelijk proberen een gesprek te voeren begint te desondanks vermoeien.

Nu wil ik niet negatief zijn. Maar bedacht me zo, dat ik daar anders tegenover stond toen ik inmiddels bijna een half jaar geleden ook in een trein zat in deze contreien. Toen gebaarde ik nog vol overgave. Zwaaide met al mijn ledematen alsof het van levensbelang was, dat ik geen 21 broertjes had maar dat mijn broertje – of kan ik beter zeggen: jongere broer – 21 jaar oud was. Nu ben ik vind ik het wel fijn als H&H na 30 minuten naar hun eigen coupe gaan en op play-button van mijn mp3 speler kan drukken om weg te kunnen dommelen met op de achtergrond canto ostinato van Simon ten Holt.

Fijne muziek voor nu.

Wat moet ik daar nu weer mee aan?!

‘t Is treurig maar waar, maar in nuchtere toestand heb ik de moed niet om dit initiele contact uit te breiden. Noch heb ik een idee hoe zoiets zou kunnen aanpakken. Bovendien is het mijn laatste avond en ‘t geld is op. Heb nog 2 euro aan rupiah over, van de 331 euro waarmee ik Indonesie binnenkwam. Mijn pinpas werkt hier niet, dat was wel even schrikken. Maar heb het gehaald zonder op een waanzinnig dure manier extra geld te moeten regelen. Liever had ik echter niet op het laatste moment achter gekomen dat om Indonesie te verlaten je een vertrekbelasting moet betalen. A 150.000 rupiah.. Daar had ik mooi een afscheidsdiner van kunnen betalen en een hotelkamer voor mijn laatste nacht. En misschien zelfs een drankje Braziliaanse schone, die nu alweer met verwachtingsvolle blik omkijkt.

Ik besluit me maar te concentreren op de maan, om haar bruine ogen maar niet te hoeven ontmoeten. Van de maan is slechts de onderste helft  belicht. Ik meen me herinneren, dat ik de maan nooit zo zag in Nederland. Even probeer ik me voor de geest de halen, hoe het nu ook al weer zat, met de standen van de maan. Maar dat is 5 vw0-stof; lang geleden.
Naast de maan is de horizon -op een vissersboot en drie surfers na- leeg. Voor me ligt eindeloos uitgestrekt een oceaan, die overloopt in een nog oneindigere horizon. Het gevoel ontzettend klein te zijn in dit uitgestrekte universum bekruipt me. Graag had ik minder cliche dingen gedacht, maar mijn uitzicht laat me geen keus.

Indonesie was goed. Minder hectisch, rustiger… Het contact met het thuisfront hield ik op een laag pitje. En al met al daalde er een kalmte in hoofd neer, die goed was. Dingen vielen op hun plaats. Fladderende gedachten raakten verstrikt in een web van denkbeelden en vonden hun plaatsje. Niet dat, niet elk antwoord een nieuwe vraag creerde. Maar het was rustig in mijn hoofd. Bedenk ik me. Tot mijn neus, mij uit mijn mijmeringen verstoort. Het is geen pretje om heel erg verbrand te zijn. En dat laat hij mij duidelijk weten. Heb mijn hoofd nog niet in de spiegel gezien. Maar het zal wel niet goed zijn, zo voelt het tenminste. Zonder op het strand te liggen was mijn neus al altijd een beetje rood, nu na drie dagen strand zal ‘t wel verder zijn geescaleerd. Goed misschien is mijn immer en altijd verbrande neus geen onderwerp om lang bij te blijven hangen.

Om terug te komen op de Braziliaanse; daar kom ik aan het eind van dit verhaal op terug. Zo zijn ook de laatste van woorden van deze post verzekert van publiek. De mogelijkheid van een opbloeinde romance doet het altijd goed.

Met surfen is het niks geworden. Of laat ik het zo stellen. Mijn vooruitgang was proportioneel aan mijn inzet. En die was niet zo groot. Was ‘t druk in het water, dan ging ik niet. Waren er te hoge golven dan ging ik niet, waren er geen golven, dan ging ik ook niet. Lag ik in het water dan ging ik er snel weer uit. Alhoewel gezegd moet worden dat je heel relaxed kunt ronddobberen op een surfplan. Leren surfen is echter een kwestie van doen. Hoop, ik. Anders moet ik toegeven, dat het een gebrek aan talent was. En zover ben ik nog niet. Graag zie ik mijzelf als iemand met veel talenten. En nu ik erover na denk… Voor iemand met als lesmethode een youtube filmpje van 1 minuut en 23 seconden, gleed ik toch maar mooi van een paar golven af. Om vervolgens veel te lang op mijn plank te blijven staan en een vin te breken, die gerepareerd moest worden. Waardoor een ansichtkaart uit Indonesie er voor jullie ook niet meer inzit.Geld regelen via western union is rete duur, te duur…

Dus daar zat ik dan, met in het vooruitzicht een bordje nasi en een nacht op waarschijnlijk het strand of in de tuin van het vliegveld. Niet bepaald de laatste avond waar ik op hoopte. Maar heb het toch maar mooi gedaan. Dertig dagen lang geweldige herinneringen verzamelt zonder meer uit te geven dan 10 euro per dag. Het mocht dan wel niet altijd even comfortabel zijn. Maar het was het meer dan waard.

Het is fijn om zo met de ondergaande zon terug te kunnen kijken op een mooie tijd.

Tot zover. Met die Braziliaanse werd het natuurlijk niks….

Natuurlijk kan ik bij wijze van statement; wat foutjes blijven maken. Een soort van protest tegen de spellingmilitaristen (mooi eufinisme voor spellingsnazi’s), die toch maar half Nederland een vals gevoel van inferioriteit opleggen.  Leve de arbeidende klasse. Goed, laat ik niet vervallen in socialistische leuzen, daar hebben we Wilders immers voor. En in clown in de tent is meer dan genoeg. Bovendien protesteren is wel heel jaren 60, laat ik met zorgen maken over mijn banksaldo en ondertussen dit schrijfsel voor taalminnend Nederland ook leuk proberen te houden.

Begrijp wel dat ‘t moeilijk is. Lig al een kleine twee weken te bakken op het strand.  Ver van enige intellectuele uitdaging zijn mijn hersenen ingedut op het wassen van de golven. Niet dat ik mag klagen. Op de gili’s snorkelde ik door een geweldige onderwaterwereld, in Padang Bai werd ik omringd door geweldige mensen, ook trof ik het met de boeken die ik las, ware pareltjes waren het. En och; zonsondergangen… Magnifiek! Dan is er nog de oceaan. Wat een prachtig ding. Het is moeilijk te beschrijven, maar het komen en gaan van de golven, het geruis; het geeft me een diepe rust.

Toch kriebelt het. Ik wil weer verder! Nieuwe uitdagingen! Dingen beleven! Het strand is mooi; maar  elke dag het zelfde. Wil weer het gevoel hebben dan ik reis. Gelukkig vlieg ik over een paar dagen weg van de zee…

Tot dan, ben ik zoek naar de perfecte golf. Voor nu is dat een kleintje. Mijn surfplank, blauw en voor beginners, model slagschip en zo stabiel als een huis, wil namelijk maar niet doen wat waarvoor hij gemaakt is.  Van enorme golven afglijden met mij erop. ‘t Is te hopen dat hij snel zijn doel ontdekt, want ben er wel klaar mee meer naast mijn plank te staan dan erop.

Ach morgen weer een dag. Hopelijk blijkt dan, dat ik toch een klein beetje talent heb. En ook de grote golven kan bedwingen.  Anders kan ik indruk maken op mijn Zweedse buurmeisjes ook wel vergeten. Niet dat, dat erg belangrijk is… Maar wilde ze toch even genoemd hebben; het maakt een mooi lijstje, het volgende

• z0n; check
• palmbomen; check
• blonde rondborstige vrouwen; check
• goedkoop eten en bier; check

I’m living the dream! Voor even best leuk, toch is het zoals ik schreef goed, dat (hopelijk) snel wakker wordt geschud en weer echt ga reizen!

Tot zover.

Bewust op mijn spelling letten heb ik niet meer gedaan. Dus ‘t zal wel weer hopeloos zijn, maar ach… lekker belangrijk, als ik die perfecte golf dadelijk maar pak!

Zij is maar bang achter op de scooter op weg naar het strand, net over de heuvel. Maar staat haar mannetje. Samen met haar op het strand voel ik met jong. Mijn verliezen ineens hun wijsheid. Ik praat veel, zij luisterd. Als ze begint met praten verhard haar gezicht, er is pijn op af te lezen. Het moeilijk zijn je man verliezen aan dementie. Toch zit ze naast me, 3000 km van huis op haar 70ste. ’s Avonds drinken we een mojito.

Hij is er als ik thuis kom. Ik hang mijn natte handdoek uit op het balkon. Hij zittend op het balkon naast me begint te praten. Als Portugees wonend in Frankrijk is zijn Engels moeilijk te volgen. Ik luister, hij verteld over twijfelen, volgens hem het belangrijkste in het leven. Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar hij is bang. Logisch wel als alles een illusie is. Ik haal Descartes aan, las net hem een boek van hem. Hij werd vandaag 27, 4 jaar ouder dan ik.  Desondanks voel ik me ouder. In deze vreemde wereld, houd ik mij wel staande. Hij is zoekende, zoals zoveel mensen die ik ontmoet. Ze blijven reizen, en reizen, en reizen. Want thuis wacht er geen uitgestippeld toekomstplan. En hier is het fijn. Voor een schijntje is hier ook alles te koop, zelfs liefde.

En zo heb ik een heel lijstje, met zoekende, interessante, fasinerende, treurige, meelijwekkende mensen, met ieder een eigen verhaal met wie ik filosofeer over het leven. Ver weg van het echte leven.

Met mij gaat het overigens goed. Ben donders bruin, kan een beetje surfen en blijf genieten van alle witte stranden!

Klik

Het duurt/duurde even maar dan heb je ook wat! Ga er lekker voor zitten; het was mooi!

(Door op de foto te klikken open je de gallerij met foto’s, wellicht moet je even wachten voordat je daadwerkelijk foto’s ziet, want de server waar ze op staan is niet al te snel)