Dag 150: Zomaar mensen

Zonder twee mensen die ik ontmoette….

Zij is maar bang achter op de scooter op weg naar het strand, net over de heuvel. Maar staat haar mannetje. Samen met haar op het strand voel ik met jong. Mijn verliezen ineens hun wijsheid. Ik praat veel, zij luisterd. Als ze begint met praten verhard haar gezicht, er is pijn op af te lezen. Het moeilijk zijn je man verliezen aan dementie. Toch zit ze naast me, 3000 km van huis op haar 70ste. ’s Avonds drinken we een mojito.

Hij is er als ik thuis kom. Ik hang mijn natte handdoek uit op het balkon. Hij zittend op het balkon naast me begint te praten. Als Portugees wonend in Frankrijk is zijn Engels moeilijk te volgen. Ik luister, hij verteld over twijfelen, volgens hem het belangrijkste in het leven. Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar hij is bang. Logisch wel als alles een illusie is. Ik haal Descartes aan, las net hem een boek van hem. Hij werd vandaag 27, 4 jaar ouder dan ik.  Desondanks voel ik me ouder. In deze vreemde wereld, houd ik mij wel staande. Hij is zoekende, zoals zoveel mensen die ik ontmoet. Ze blijven reizen, en reizen, en reizen. Want thuis wacht er geen uitgestippeld toekomstplan. En hier is het fijn. Voor een schijntje is hier ook alles te koop, zelfs liefde.

En zo heb ik een heel lijstje, met zoekende, interessante, fasinerende, treurige, meelijwekkende mensen, met ieder een eigen verhaal met wie ik filosofeer over het leven. Ver weg van het echte leven.

Met mij gaat het overigens goed. Ben donders bruin, kan een beetje surfen en blijf genieten van alle witte stranden!