Dag: 150. Living the dream.

Ditmaal ben ik er maar voor gaan zitten. Mijn pa mailde: “let je een beetje op je spelling, jongen?” Dus moet het anders, niet om 11 uur ’s avonds nog even snel voor ‘t slapen gaan. Met als resultaat een bende d’s en t’s op plaatsen waar ze niet horen. Nu moet ik bekennen, spelling is niet mijn sterkste punt. Toch mag wel verwacht worden, dat ik, universitair student een tekstje kan klussen zonder al te opzichtige spellingsfouten.

Natuurlijk kan ik bij wijze van statement; wat foutjes blijven maken. Een soort van protest tegen de spellingmilitaristen (mooi eufinisme voor spellingsnazi’s), die toch maar half Nederland een vals gevoel van inferioriteit opleggen.  Leve de arbeidende klasse. Goed, laat ik niet vervallen in socialistische leuzen, daar hebben we Wilders immers voor. En in clown in de tent is meer dan genoeg. Bovendien protesteren is wel heel jaren 60, laat ik met zorgen maken over mijn banksaldo en ondertussen dit schrijfsel voor taalminnend Nederland ook leuk proberen te houden.

Begrijp wel dat ‘t moeilijk is. Lig al een kleine twee weken te bakken op het strand.  Ver van enige intellectuele uitdaging zijn mijn hersenen ingedut op het wassen van de golven. Niet dat ik mag klagen. Op de gili’s snorkelde ik door een geweldige onderwaterwereld, in Padang Bai werd ik omringd door geweldige mensen, ook trof ik het met de boeken die ik las, ware pareltjes waren het. En och; zonsondergangen… Magnifiek! Dan is er nog de oceaan. Wat een prachtig ding. Het is moeilijk te beschrijven, maar het komen en gaan van de golven, het geruis; het geeft me een diepe rust.

Toch kriebelt het. Ik wil weer verder! Nieuwe uitdagingen! Dingen beleven! Het strand is mooi; maar  elke dag het zelfde. Wil weer het gevoel hebben dan ik reis. Gelukkig vlieg ik over een paar dagen weg van de zee…

Tot dan, ben ik zoek naar de perfecte golf. Voor nu is dat een kleintje. Mijn surfplank, blauw en voor beginners, model slagschip en zo stabiel als een huis, wil namelijk maar niet doen wat waarvoor hij gemaakt is.  Van enorme golven afglijden met mij erop. ‘t Is te hopen dat hij snel zijn doel ontdekt, want ben er wel klaar mee meer naast mijn plank te staan dan erop.

Ach morgen weer een dag. Hopelijk blijkt dan, dat ik toch een klein beetje talent heb. En ook de grote golven kan bedwingen.  Anders kan ik indruk maken op mijn Zweedse buurmeisjes ook wel vergeten. Niet dat, dat erg belangrijk is… Maar wilde ze toch even genoemd hebben; het maakt een mooi lijstje, het volgende

• z0n; check
• palmbomen; check
• blonde rondborstige vrouwen; check
• goedkoop eten en bier; check

I’m living the dream! Voor even best leuk, toch is het zoals ik schreef goed, dat (hopelijk) snel wakker wordt geschud en weer echt ga reizen!

Tot zover.

Bewust op mijn spelling letten heb ik niet meer gedaan. Dus ‘t zal wel weer hopeloos zijn, maar ach… lekker belangrijk, als ik die perfecte golf dadelijk maar pak!