Dag 158: Laatste avond in Indonesie

Lig wederom op het strand. Naast me, mijn nog ongebruikte surfplan. Rechts voor me een Brazilaans meisjes, wat steeds naar me glimlacht.

Wat moet ik daar nu weer mee aan?!

‘t Is treurig maar waar, maar in nuchtere toestand heb ik de moed niet om dit initiele contact uit te breiden. Noch heb ik een idee hoe zoiets zou kunnen aanpakken. Bovendien is het mijn laatste avond en ‘t geld is op. Heb nog 2 euro aan rupiah over, van de 331 euro waarmee ik Indonesie binnenkwam. Mijn pinpas werkt hier niet, dat was wel even schrikken. Maar heb het gehaald zonder op een waanzinnig dure manier extra geld te moeten regelen. Liever had ik echter niet op het laatste moment achter gekomen dat om Indonesie te verlaten je een vertrekbelasting moet betalen. A 150.000 rupiah.. Daar had ik mooi een afscheidsdiner van kunnen betalen en een hotelkamer voor mijn laatste nacht. En misschien zelfs een drankje Braziliaanse schone, die nu alweer met verwachtingsvolle blik omkijkt.

Ik besluit me maar te concentreren op de maan, om haar bruine ogen maar niet te hoeven ontmoeten. Van de maan is slechts de onderste helft  belicht. Ik meen me herinneren, dat ik de maan nooit zo zag in Nederland. Even probeer ik me voor de geest de halen, hoe het nu ook al weer zat, met de standen van de maan. Maar dat is 5 vw0-stof; lang geleden.
Naast de maan is de horizon -op een vissersboot en drie surfers na- leeg. Voor me ligt eindeloos uitgestrekt een oceaan, die overloopt in een nog oneindigere horizon. Het gevoel ontzettend klein te zijn in dit uitgestrekte universum bekruipt me. Graag had ik minder cliche dingen gedacht, maar mijn uitzicht laat me geen keus.

Indonesie was goed. Minder hectisch, rustiger… Het contact met het thuisfront hield ik op een laag pitje. En al met al daalde er een kalmte in hoofd neer, die goed was. Dingen vielen op hun plaats. Fladderende gedachten raakten verstrikt in een web van denkbeelden en vonden hun plaatsje. Niet dat, niet elk antwoord een nieuwe vraag creerde. Maar het was rustig in mijn hoofd. Bedenk ik me. Tot mijn neus, mij uit mijn mijmeringen verstoort. Het is geen pretje om heel erg verbrand te zijn. En dat laat hij mij duidelijk weten. Heb mijn hoofd nog niet in de spiegel gezien. Maar het zal wel niet goed zijn, zo voelt het tenminste. Zonder op het strand te liggen was mijn neus al altijd een beetje rood, nu na drie dagen strand zal ‘t wel verder zijn geescaleerd. Goed misschien is mijn immer en altijd verbrande neus geen onderwerp om lang bij te blijven hangen.

Om terug te komen op de Braziliaanse; daar kom ik aan het eind van dit verhaal op terug. Zo zijn ook de laatste van woorden van deze post verzekert van publiek. De mogelijkheid van een opbloeinde romance doet het altijd goed.

Met surfen is het niks geworden. Of laat ik het zo stellen. Mijn vooruitgang was proportioneel aan mijn inzet. En die was niet zo groot. Was ‘t druk in het water, dan ging ik niet. Waren er te hoge golven dan ging ik niet, waren er geen golven, dan ging ik ook niet. Lag ik in het water dan ging ik er snel weer uit. Alhoewel gezegd moet worden dat je heel relaxed kunt ronddobberen op een surfplan. Leren surfen is echter een kwestie van doen. Hoop, ik. Anders moet ik toegeven, dat het een gebrek aan talent was. En zover ben ik nog niet. Graag zie ik mijzelf als iemand met veel talenten. En nu ik erover na denk… Voor iemand met als lesmethode een youtube filmpje van 1 minuut en 23 seconden, gleed ik toch maar mooi van een paar golven af. Om vervolgens veel te lang op mijn plank te blijven staan en een vin te breken, die gerepareerd moest worden. Waardoor een ansichtkaart uit Indonesie er voor jullie ook niet meer inzit.Geld regelen via western union is rete duur, te duur…

Dus daar zat ik dan, met in het vooruitzicht een bordje nasi en een nacht op waarschijnlijk het strand of in de tuin van het vliegveld. Niet bepaald de laatste avond waar ik op hoopte. Maar heb het toch maar mooi gedaan. Dertig dagen lang geweldige herinneringen verzamelt zonder meer uit te geven dan 10 euro per dag. Het mocht dan wel niet altijd even comfortabel zijn. Maar het was het meer dan waard.

Het is fijn om zo met de ondergaande zon terug te kunnen kijken op een mooie tijd.

Tot zover. Met die Braziliaanse werd het natuurlijk niks….