Zo het werd tijd dat ik weer eens wat van me liet horen! Daar is dit weblog immers voor. Verrassing! Zit in Indonesie! Daarvoor ben ik Malasie doorgereisd en… Goed laat ik beginnen waar ik gebleven was: Thailand. Dat was me te Costa Brava. Alhoewel ik best een plek in Thailand had kunnen vinden die niet “costa brava” was deed ik dat niet en nam ik de bus naar Kota Bahru in Maleisie. In die bus ontmoette ik Juan, een erg droge Argentijn op zoek naar de zin van het leven, met wie ik nog even samen verder zou reizen.
In Kota Bahru was niet veel te doen anders te doen dan eten. Dus deed ik dat, en veel. Het eten was er namelijk heerlijk en goedkoop. Mijn buikje rondgegeten ging ik weer op pad, naar maar weer een tropisch eiland, met witte stranden, palmbomen, aapjes en veel zon. Zo’n eiland uit een bounty reclame. Daar snorkelde ik met haaien en wat schildpadden van een metertje of 2. Klinkt goed, niet? Nu moest even tegen mijzelf zeggen dit is bijzonder; ik raak verwend.
Na mijn tropische eiland idylle ging met enige pijn in mijn hart op pad naar Penang, op de achterbank van de auto van twee Itialianen. Was ik maar niet begonnen over Berlusconi in hun bijzijn… In Penang at ik weer veel en divers. Met een little India, Chinatown en Maleisische restaurants at ik al mijn maaltijden in een ander land.
Mijn buikje rondgegeten ging ik nogmaals op pad, nu naar Taman Negara: een 140 miljoen jaar oud regenwoud. Of was het 130 miljoen jaar… Nu ja een vrij stukje bos. Met tijgers en olifanten. Maar die zag ik niet. Wel werd ik belaagd door muggen en bloedzuigers. En sliep ik slecht in in grot. Voor 1 dag was dat een mooie ervaring. Maar miste mijn airco, douche en matras toch best.
Mijn laatste stop in Malasie was: Kuala Lumpur! De hoofdstad. Maleisiers, zijn gek op records dus bouwden ze twee drie rete hoge gebouwen. Ik ging met de lift naar boven in de petronas towers, zag dat het hoog was en ging weer naar beneden. Voor de rest bekeek ik nog wat musea en toen zat het er al weer op; maleisie. En op weg was ik naar Maleisie, daarover later meer. We willen immers niet dat mijn trein zonder mij vertrekt!
Zo daar stond ik dan alleen en klaar om te gaan. Mijn nieuwe trekkingschoenen nog glimmend met daarin zelfs trekkingsokken. Het was dat ik ze gratis bij mijn schoenen onderhandelde anders had ik het moeten doen met mijn katoenen hema sokken, die ik voor de gelegenheid in Kathmandu had gelatin met nog een heleboel andere spullen die ik niet nodig zou hebben. Mijn tas was dus heerlijk licht.
Na een ritje met een jeep over modderigere wegen, dwars door rivieren en nog meer van die situaties waarvoor je vierwielaandrijving nodig hebt kwam ik aan Bhulbule het startpunt van mijn tocht. Na een half uur gelopen te hebben was ik hopeloos verdwaald en stond ik op een stijle helling met links van me een ravijn. Tamelijk levensgevaarlijk. Normaal vind ik levensgevaarlijk wel spannend, nu overdrijf ik mijn levensgevaarlijk wel is en een beetje en nu het echt levensgevaarlijk was vond ik ‘t niet zo fijn. Gelukkig begon het op dat moment te regenen. Om een lang verhaal kort te maken ik klauterde omhoog realiseerde me dat ik geen kleine paadjes meer moest nemen en raakte nooit meer verdwaald. Wat ik in het begin niet besefte was dat het pad heel duidelijk zou zijn en ging dus op zoek naar een klein paadje. Echter het pad wat ik zou volgen is het enige pad waarmee een aantal dorpjes zijn verbonden met de normale wereld. Best mooi, om deze redden werd ik op mijn reis naast vlinders continue vergezeld door locals, vaak met grote tassen met daarin mijn avondeten. Verwacht op deze reden desonanks geen makkelijk pad, hier en daar moest ik door rivieren waden en waar een aardverschuiving het pad weggenomen was het best even klauteren.
Na een lange dag kwam ik s’avonds aan in Jagat, meter hoger dan waar ik die dag begonnen was. Ik had de eerste dag overleefd en mijn schoenen (25 euro incluisief drie paar sokken na lang afdingen) bleken daadwerkelijk waterdicht.
Dag 2: Bloed, veel zweet en geen tranen
Jagat(1300m) —-> Dharapaniesi ( 1860m)
Ik stapte naar buiten. En daar stonden twee Amerikanen. Had ik maar nooit met ze mee gegaan, want wat konden die mannen lopen! Desondanks holde ik achter ze aan en had ik geweldige gespreken met ze tijdens het wandelen, de lunch en het diner. Ik zou met ze samen lopen tot Manang.
Ook ontdekte ik mijn eerste blaar, geen probleem want ik had naast trekkingschoenen geinvesteerd in anti blaren spul. Misschien had ik ook moeten investeren in wat trekkingkleren. Het is erg vochtig en warm. Die combi maakt dat ik heel veel zweet en mijn was totaal niet droogt. Hopelijk wordt het wat minder vochtig wanneer ik hoger kom. Anders zit ik met een probleem met drie boxers en twee t-shirts, allemaal katoen, die nu al niet zo fris meer ruiken. Maar ach wat zou het! Ben niet gaan wandelen om mooi te wezen, dit alhoewel ik met voor bedachte rade mijn baard het laten staan, om toch een beetje dat imago van een expeditieklimmer te creeren. Feit is echter dat het er niet uit ziet en mijn scheermesjes in Kathmandu liggen. Het is me wat. Loop er straks bij als een zwerver.
Dag 3: The dude
Dharapaniesi ( 1860m)—-> Chame(2670m)
Vandaag de eerste echt hoge bergen gezien: Manuslu en Himlu. Nu nog maar stipjes maar in feite reuzen van 7000 en 8000 meter. Al snel kwamen zoals elke morgen de wolken opzetten en verdwenen ze uit zicht. Vandaag flink doorgelopen, met als resultaat dat ik nu toch een dag op schema voorloop. Ook loop ik tegen de eerste pijntjes aan, niks ernstigs maar de blarenpleister is uit de kast en ik kijk er niet naar uit morgen met spierpijn uit bed te stappen. Maar ach hoort erbij, zullen we maar denken. Stiekem is ‚t toch best zwaar.
Dag 4: Haha, wat is ‘t leven mooi
Chame(2670m)—-> Upper Pisang(3300m)
Vandaag een heerlijke gehad. S ochtends was ‚t bits maar daarna ging de route over een vlak pad door brede dalen met prachtige uitzichten op door sneeuw bedekte toppen. Nee, met een beetje zon en een licht briesje dat voor afkoeling zorgde kon ik me niet veel meer wensen. Wel een beetje hoofdpijn, zou zo maar een eerste symptoom van hoogteziekte kunnen zijn. Morgen maar even zien, hoe ik me voel.
Dag 5: Zorgen.
Upper Pisang(3300m) —-> Manang(3640)
Bah, het is 8.00 en mijn hoofdpijn is niet weg. Dus drink ik s’ochtends koffie en lees ik slechte boeken. Rond het middaguur is mijn hoofdpijn zo goed als weg, dus ga ik op weg. Kies voor de makkelijke weg, die me in 4 uur naar Manang brengt.
Dag 6: Verveling alom
Manang(3540)
Al eerder noemde ik hoogteziekte, best iets om rekening mee te houden wanneer je de hoogte in gaat. Hoe hoger ik kom, hoe minder zuurstof er in de lucht is. Je lichaam heeft wat tijd nodig om deze daling te wennen, zo lees ik overal. Ga je te snel omhoog dan ga je dood. In het meest extreme geval. Boven de 3000 meter wordt het daarom aangeraden niet meer dan 300 meter per dag te stijgen. Gister ging ik 600 meter de lucht in en om dat te compeseren rust ik vandaag. Net als iedereen. En Manang is dan ook goed voorzien in alles waar je naar zou kunnen verlangen na een aantal dagen wandelen, echter je kan je dag niet helemaal vullen met het eten van appeltaart, pringles, chocolade en wat al niet meer. Dus was ‚t best een lange dag. Schreef nog wel wat brieven, leuk daaraan is dat deze in 5 dagen door weer en wind door de postbode naar de dichtsbijzijnste weg gedragen worden waar ze worden overgeladen in een auto en op de reguliere manier worden afgehandeld. Toch best bijzonder. Nee, ik mis de auto’s om me heen niet. Nadeel is wel dat bij gebrek aan wegen, alles steeds duurder wordt hoe hoger ik kom. Zo kostte een bordje dal bhat, voor vertrek 120 rupees en zou dit stijgen tot 400 rupees om 4900 meter hoogte
Dag 7: The Jews
Manang(3540)—-> Ledar(4200)
Mijn Amerikaanse wandelmaatjes zijn nu op pad naar Tilicho Lake, een side trip van drie dagen, iets te lang en ambiteus voor mij. Dus wacht ik nu op mijn nieuwe Israelise „vrienden“. Waar Joseph en Gerrad het tempo er flink in hebben gaan de Israeli’s van sjok-sjok-sjok. Nee, moe zal ik met hun niet worden.
Ledar(4200)—-> Thorung la High Campesi Sahar(4900)
Werd vanochtend topfit wakker, deed van binnen een dansje want had me flink zorgen gemaakt over hoogteziekte, zo fit als ik me voelde moest dat echter wel meevalen. Inmiddels 4 uur wandelen verder en 700 meter hoger, voel ik me belabberd. Mijn hoofdpijn is om volle sterkte terug en het is koud. Had ik ook maar allerlei hippe, wel warme kleren speciaal voor dit soort situatie’s. Om geld te besparen kocht ik echter alleen een paar wandelschoenen, waar ik 3 paar gratis bijonderhandelde. Met mijn spijkerbroek, overhemd en naar de hier geldende uiterst modieuze katoenen trui ben ik echter een vreemde eend in de bijt.
Ondanks de ongemakken, is het best genieten. Het landschap is desolaat, en de sneeuwbedekte reusachtige bergen zo dicht bij dat je ze bijna kan aanraken. Nee, het heeft wel wat, ware het niet dat ik heel veel naar de wc moet, en ‚s nachts regelmatig gewekt zou worden door een naar ademhappende kamergenoot.
‚s Avonds blijkt het Joods Nieuwjaar, een leuke verrassing. Van de aanwezige trekkers is 60% Israeli en dus wordt dat gepast gevierd. Ik mag delen in de vreugde en krijg een stukje appel met honing. Wat de rond en zoetheid van het nieuwe jaar symboliseert.
Thorung la High Campesi Sahar(4900) —-> Thorung La – Pass(5416m) —-> Muktinath ( 3800m)
Wat een dag. Om 5.30 de kou getrotseerd en na een bordje havermout begonnen aan de klim naar de pass om 5416 meter. Nu klinkt dat in gezelschap van 8 van de hoogste bergen van de wereld niet zo hoog, maar zo bedacht ik is aanzienlijk hoger dan de mont blanc. En hoog genoeg voor mij. Elke stap omhoog is doordat mijn lichaam nog maar half is gewend aan de hoogte best een inspanning. Na 4 uur doorbijten bereiken we de pass, best een mooi moment. Had er toch 7 dagen voor gelopen. Het is tijd wat foto’s te maken, de chocolade die ik speciaal voor hier meebracht uit Kathmandu op te eten.
En dan moeten we weer naar beneden. En jemig wat gingen, die Israeli’s ineens hard. Omhoog waren ze niet vooruit te branden en moest ik steeds op ze wachten. Nu is dat wel anders, loop vermoeid achter ze aan de te sjouwen. Heeft mijn tempo me gebroken? Was het te zwaar. Neen! Ik heb slechts geen wandelstokken. Alhoewel het er belachelijk uit ziet, twee van de stokken… En me sterk doet denken aan Nordic walking. Bleken ze een enorm voordeel wanneer je omlaag gaat. Maar overleef het en tot mijn grote frustatie wordt ik in Muktinath begroet door het getoeter van motoren. Met veel geraas, geluid en stof komen ze langs. Het liefst zou ik zijn teruggerend. Maar dat was 1600 meter stijl naar boven. Dus genoot ik van stroom, muziek en warme douche’s.
Mando dia.
Met maar 2 gb aan geheugen op je mp3-speler, kom je vaak dezelfde liedjes tegen. Van de liedjes van Mando Diao kon ik geen genoeg krijgen. Goeie sjit.
Luister maar:
Dag 10: De wind van voren
Muktinath ( 3800m)—-> Jomosom (2713m)
De dag begon mooi, het landschap was zoals ik nog nooit had gezien om mijn reis. We liepen door een vallei die werd afgeschermd voor de monsoom regens door hoge bergen, dus was het woestijnachtig. Best een verassing! Maar wel een leuke, had verwacht weer hetzelfde landschap tegen te komen als op de heenweg rond deze hoogte. Niet alleen houden de hoge bergen de wind tegen, maar ook concentreerd de wind zich door de hoge bergen in de vallei. Elke dag rond 11.00. Dacht dat het wel mee zou vallen. Maar viel vies tegen. Het zand zit werkelijk overal en bedekt door een laagje stof. Het is tijd om afscheid te nemen van de Israeli’s, want die lopen het laatste gedeelte van de toch wel. Ik neem morgen de jeep, anders ben ik niet op tijd terug om Pokhara te zien voor ik naar Tibet vertrek.
Het is negen uur. Zit lekker in het zonnetje te wachten op het vertrek van de jeep, die me naar Tatopani zal brengen. Het kan zijn dat ik er over een uurtje ben, kan zijn dat de jeep pas over 3 uur vertrekt. Ik weet het niet en vragen heeft ook geen zin, want een schema is er toch niet. En wanneer er een tijd wordt genoemd is die met 2 uur nauwkeurig. Ik herinner me het adagium van de conducteur in de trein naar Teheran: we will be there, when will be there. In Nepal geldt dat ook. De jeep vertrekt wanneer hij vol is en zal dan nog 40 keer onderweg stoppen om overvol te raken, een lekke band krijgen, vast komen te zitten in de modder en ik zal dus ergens tussen 11.00 en 17.00 aankomen in Tatopani. We zien het wel, ik ga meer er niet druk over maken en berust in het feit dat tijd hier minder kostbaar is dan in het westen.
Jeej, ben aangekomen. Nog snel maar even een stukje lopen naar Ghasa.
19.00
Het stukje lopen bleek een vergissing. Het is donker, het regent en het modderige pad gaat recht omhoog. Het volgende hotel is nog een half uur lopen. Hopelijk begeeft mijn led lamp het niet! Was ik maar bij de hot springs in Tatopani gebleven
Ik ga als een speer! Als ik zo door ga loop ik vandaag wat begeleide groepen in 3 dagen doen. Vandaag maar zo ver mogelijk naar beneden. Dan hoef ik morgen minder te lopen en ben ik vroeg in Pokhara.
Een laatste keer havermout voor ontbijt, een laatste keer Nameste, een laatste keer wachten voor een colone ezeltjes, een laatste koffie, mijn laatste stappen. Wat was het mooi! Het mooiste van mijn reis tot dusver. Zie alles door een roze bril en besluit nog veel langer door te reizen, want reizen is fijn rondom de Annapurna’s!
Zo en toen zat ik ineens zonder tijd om de negende post in mijn post tiendaagse te schrijven.
Dus maar even snel: Gister met de boot naar Koh Phangan afgereisd voor de full moon party. Gewapend met fluoriserende verf, andere lichtgevende meuk en het nodige geld ging ik op pad naar het strand. Was een beetje zenuwachtig maar gelukkig bleken de verhalen groter dan de werkelijkheid. En viel het met de mate waarin mensen onder invloed waren wel mee. Verder waren de mensen die met fakkels jongleerden geinig. Na even zoeken vond ik mijn plekje bij club cactus. En voor ik het wist kwam de zon alweer op! Terug naar de bungalow om te besluiten dat een after party ook nog wel kon, dus hup weer uit bed.
Uiteindelijk ging rond het middaguur het licht uit. Niet geheel vreemd voel ik me niet zo fijn. Maarja het is de post tiendaagse dus kroop ik speciaal voor jullie naar buiten om deze weinig inspirerende post te schrijven.
Zo de combi tussen mij en idyllische palmboom eilanden wil niet echt vlotten. Uit Bangkok ben ik naar Ko Tao gevlucht, ook toeristisch maar het regen dus is het laagseizoen dus is het hier fijn. Op de regen na dan, al heb ik daar weinig last van daar ik mijn duikbrevet aan het halen ben. Nat wordt ik dus toch wel.
Vandaag mijn eerste duik gemaakt, na gisteren in het zwembad te hebben geoefend. Daar ging ik dan, duikpad aan, een trimvest en een fles met genoeg zuurstof voor een uur onderwater plezier op mijn rug. De lucht uit mijn trimvester, masker in mijn mond en hup daar ga ik. Voor het verhaal laat ik de veiligheidscontroles en de instructie van Nathalie mijn duikinstructice even weg. Goed ik zakte dus langzaam in ‘t water. En om openbaarde zich een nieuwe wereld, vol gave zeebeesten en een extra bewegingsmogelijkheid (naar boven en beneden).
Na de initiele vreemdheid van het onderwater ademen te hebben overwonnen, besluit ik: duiken is zo gek nog niet.
Goed, nu ga ik verder met twijfelen. Van Ko Tao snel door naar Ko Phan Gan voor de full moon party; hedonisme ten top? Of weg van het toerisme en op naar de jungle van Malasie?
Het is hier druk. Hier is Khao San en hier is het toeristisch hart van Bangkok, Thailand en hier zijn zonder overdrijven enorm veel toeristen. Meer dan toeristen dan leuk is, dus ben ik nu hart op zoek naar een iets rustigers. Wat zal het worden? Eerst nog even rondhangen in Thailand of direct door naar Malasie, Cambodia, Indonesie? Ik kan maar moeilijk kiezen. Vast staat dat he type reiziger hier heel anders is dan het volk dat ik tot dusver aantrof. Na 4 maanden met weinig of geen alchocol zal mijn lever het hier minder rustig hebben. Voorts kan mijn garderobe ook wel een update gebruik wil ik er in vergelijking met mijn modieus geklede medereizigers ook goed gekleed bijlopen. Hawainas, grote zonnebrillen, vogue-zomerjurkjes, tattoo’s en hippe shirts voeren hier de boventoon. Die heb ik net. Voor nu ga ik eerst maar is mijn warme kleren naar huis sturen, want die zal ik in ieder geval meer nodig hebben…
Naast toeristisch, jong en hip;, is mijn eerste indruk van Thailand goed. Het is hier schoon en de bussen hebben zelfs airco, de mensen zijn vriendelijk en het eten goed. Nee, het is hier denk ik goed toeven en met mij denken een heleboel mensen dat ook. Minder goed, want al de drukte sneeuwd de lokale cultuur een beetje onder. Zo erg dat ik me momenteel op de costa brava waan. Al ben ik daar nog nooit geweest.
Ai, mijn geld is bijna op! Nou ja niet op, zit alleen door mijn rupees heen en wil niet 2 euro hoeven betalen om 3 euro aan Nepalese rupees bij te pinnen om mijn laatste avond pizza te kunnen eten. Dus maar op zoek naar iets goedkoops. Best moeilijk wat alle locale of tibetaanse toko’s zijn dicht. Het is dasain, een festival in populairiteit vergelijkbaar met kerstmis, dus is alles op de Westerse touristen restaurants na gesloten. Ik zwerf wat door Kathmandu en kom in een wat schimmige straat terecht met stripsclubs en een goedkoop chinees restaurant. Dus snel naar binnen want voor een stripclub wordt je liever niet gezien. Binnen aangekomen, wordt me direct thee ingeschonken en me een menukaart voorgeschoteld zonder fou-jong-hai, gado gado of loempia’s. Op advies van de ober, neem ik iets met kaas en met iets spinazie. Een goed advies, het is hartstikke lekker. Al vergt het wat moeite om alles naar binnen te werken met stokjes. Alhoewel die weer als voordeel hebben dat je alleen kleine hapjes kan nemen en dat ik dus voor de verandering proef wat ik eet. Ik zit best te genieten. Daar zit ik dan: nog nagenietend van een geweldige wandeltocht (waar ik nog een post over aan het schrijven ben) in de wonderlijke atmosfeer van een echt chinees restaurant waar van alles gebeurt. Er sparteld een vis uit de keuken, er worden kinderen opgevoed en er wordt eten geserveerd met smaken die ik nooit tevoren proefde. En tegen zulke pareltje loop je dan zomaar aan. Niet dagelijks maar toch met enig regelmaat op ontdekkingstocht door elke keer weer nieuwe steden. Reizen is zo gek nog niet. En Chinezen ook niet, wat ze zijn vriendelijk, gastvrij en serveren heerlijk eten. Heel anders dan thuis; daar krijg je in vet drijvende groenten met een weinig genuanceerde smaak.
Na ‘t eten kom ik thuis, pak mijn spulletjes tesamen. Ik moe en val in snel in slaap, met een glimlach; ik kan de wereld aan, dus Thailand moet geweldig worden.
Onlangs was ik honderd dagen op pad, een goed moment om wat terug te blikken. Bij deze aflevering 1 van een “in retrospectief” serie van alle landen waar ik ben geweest
Alle begin is moeilijk. Zo ook een eerste keer alleen reizen. Zo dus ook Turkije. Hostels had ik binnen een mum van tijd gevonden, “vrienden” ook. Reizen bleek echter wat moeilijker dan het vinden van een slaapplaats, eten en een bus naar je volgende bestemming. Om het een beetje leuk te hebben, leerde ik: moet je wat lef tonen…. Alleen in een bus stappen naar een bestemming waar je het misschien niet leuk hebt, een nachtje onder de blote sterrenhemel slapen ook al heb je geen slaapzak. Ik was een beetje bang in Turkije, speelde het op safe. Achteraf gezien had ik wel wat risico mogen nemen. Maar achteraf praten is altijd makkelijk. Gelukkig kan ik achteraf gezien wel zeggen, dat ik een mooie tijd in Turkije heb gehad.
Memorabel waren Devon en Rice, met wie ik op jongensachtige ontdekkingsreizen ging door cave-city’s en de bergen van Cappecodinia. Even veilig was ‘t altijd niet. Ik herinner me nog goed, hoe ik op een smalle richel stond met aan weerszijden van me een gapende afgrond. Zou mijn mama het hebben gezien, dan zou ze mij direct terug naar huis hebben gesleurd, ik echter vond het maar wat mooi.
En Istanbul! Wat een stad! Zonder twijfelen kan ik zeggen, dat de Ana Sofia het mooiste gebouw was, wat ik tot dusver zag. Ik kwam binnen en de tijd leek even stilt te staan, de lp noemde het “breath taking” en dat kan ik alleen maar bevestigen.
Het was niet alleen maar leuk, aangekomen in Ankara deed ik vreselijk veel moeite om bij de ambassades van Pakistan en India te komen. Het was warm en omdat ik dezelfde avond weer doorreisde liep ik met mijn backpack, destijds nog best licht, maar toch best zwaar. Bij beide ambassade werd ik echter vrij lomp weggestuurd omdat ik mijn papieren niet geheel in orde had; de bureaucraten! Toen had ik het even goed gehad.
Mooi was (ook) het station van Istanbul en de reis die vanaf daar begon naar Iran. Stapte er in de mooiste trein, waar ik tot dusver in heb gereisd, had mijn eigen coupe want het was rustig. In 66 uur zag ik heel Turkije en half Iran aan me voorbij trekken. Ook had ik geweldige gespreken met mijn mede passagiers, 3 dagen in de trein lijkt een hele poos, maar ‘t vloog voorbij. Regelmatig vroeg ik aan de conductor” “Wanneer komen we aan?”. Een vraag die steevast werd beantwoord met: “We will be there, when will be there”. De trein kwam uiteindelijk met een uurtje of 13 vertraging aan… Uren die ik doorbracht met Iraanse familie’s, die met vol stopten met koekjes, me mijn eerste Iraanse woordjes leerden, me vertelden over hun dromen en al met al had ‘t nog wel wat langer mogen duren.
Tot slot: een lijstje:
De meeste memorabele…
….maaltijd.
Eentje in Istanbul aan de Bosperus, de vis smaakte niet bijzonder maar de ondergaande zon en het vooruitzicht van nog een half jaar reizen na een geweldige dag maakten het bijzonder.
…man.
..was de man, die naar zijn mobieltje greep om iemand te bellen die me wel de weg kon wijzen en ondertussen thee voor me probeerde te zetten. Zoveel gastvrijheid was hartverwarmend.
..aankoop
Om mijn spulletjes in mijn bezit te houden, was ik op zoek gegaan naar een cijferslot, na lang zoeken kwam ik in een straatje met alleen maar ijzerwaren. Daar vond ik een cijferslot. Gelezen had ik, dat ik moest afdingen. Dus mezelf voorgenomen niet meer als 4 euro te betalen. Zenuwachtig vroeg ik de prijs. Die was maar een euro. Dus betaalde ik direct. De verkoper wilde echter maar 80 cent accepteren. Blijkbaar had ik toch moeten afdingen.
….guesthouse
Ben de naam even vergeten. Maar ‘t was in een grot. Na twee dagen waren al mijn kleren half nat, maar dat werd goed gemaakt, door de altijd aanwezige glimlach van het omatje dat mijn ontbijt serveerde.
…reis
De trein naar Iran. Een aanrader voor geduldige mensen.
Het begon zomaar met een slecht idee, om op reis te gaan... Het slecht idee werd werkelijkheid en om het allemaal een beetje betaalbaar te houden besloot van Turkije over land naar Australie te reizen, voor een euro of 10 per dag. Hotels met kakkerlakken, eten met je handen, schapenhersenen, vechtpartijen niks blijft me bespaart.
Was ik maar fijn thuis gebleven. Of is het stiekem toch allemaal best supermooi avontuur! Het antwoord daarop lees je links!
Reactie’s!