Dag 20 (Teheran)

Hehe, eindelijk rust. Zit momenteel in Teheran. En voor een jongen van het platteland is dat toch allemaal net iets te druk. Veel te druk. Gelukkig is het vandaag vrijdag. Weekend in Iran. Dus kon ik vandaag voor de verandering zitten in metro. Een hele verlichting normaal stond ik tegen een aantal mensen aangedrukt, met over het algemeen een sterke geur (deo dan wel zweet).   Het oversteken blijft voor Nederlandse begrippen suicidaal, maar in plaats van de gebruikelijke 5 bijna doodervaring, had ik er net maar 1.  Morgen is alles echter weer back to normal. En stappen alle Irani’s weer in een paykans en peugeot 405’s. Daar krijg je in Nederland, wil je die in Nederland laten slopen dan krijg je van de overheid 1500 euro, omdat ze zo vervuilend.  Het is dan ook niet heel vreemd, dat 70% van de Teherani’s sterft aan een oorzaak welke te maken heeft met de hoeveelheid smog.

Rest de vraag, heb ik het ondanks alle drukte, smerigheid, smog en chaos nog een beetje naar mijn zin. En jongens en meisjes afgezien van het feit dat ik flink aan de diarree ben zit dan wel goed. Stiekem is het best interessant, een echt grote stad. En Irani’s! Och dat zijn soms zulke lieve mensen. Continue krijgen ik voedsel toegestopt, wordt ik op weggeholpen of beginnen willekeurige personen tegen met te praten. Soms als is dat wel vervelend wanneer “where you from” de enige drie Engelse woorden zijn, die ze kunnen. Maar vaak komen daar hele mooie en interessante gesprekken uit voort. Het is fasinerend hoe de staat het leven van mensen beinvloed. Hoe mensen toch hun leven proberen vorm te geven. Hoe ik niet mag doorvertellen, dat iemand een bekeerd Christen is, daarop staat de doodstraf voor ex-moslims, hoe het verplicht is om voor vrouwen een hoofddoek en manteau te dragen, hoe de fun-police mij erop wijst dat het beluisteren van mijn ipod not done, hoe ik grappen maak met basji militia, jongens met de bloedvlekken van de recentelijke protesten nog in hun uniform. Ik krijg niet een vat op Teheran en hoe de nationale psyche hier werkt, maar om Zechi te quote, Teheran is dan ook een land opzich.

Goed, morgen ben ik weer beter en dan vervolg ik mijn reis richting: Kaftan!