Post tiendaagse 5: Laatste avond in Nepal.

Ai, mijn geld is bijna op! Nou ja niet op, zit alleen door mijn rupees heen en wil niet 2 euro hoeven betalen om 3 euro aan Nepalese rupees bij te pinnen om mijn laatste avond pizza te kunnen eten. Dus maar op zoek naar iets goedkoops. Best moeilijk wat alle locale of tibetaanse toko’s zijn dicht. Het is dasain, een festival in populairiteit vergelijkbaar met kerstmis, dus is alles op de Westerse touristen restaurants na gesloten. Ik zwerf wat door Kathmandu en kom in een wat schimmige straat terecht met stripsclubs en een goedkoop chinees restaurant. Dus snel naar binnen want voor een stripclub wordt je liever niet gezien. Binnen aangekomen, wordt me direct thee ingeschonken en me een menukaart voorgeschoteld zonder fou-jong-hai, gado gado of loempia’s. Op advies van de ober, neem ik iets met kaas en met iets spinazie. Een goed advies, het is hartstikke lekker. Al vergt het wat moeite om alles naar binnen te werken met stokjes. Alhoewel die weer als voordeel hebben dat je alleen kleine hapjes kan nemen en dat ik dus voor de verandering proef wat ik eet. Ik zit best te genieten. Daar zit ik dan: nog nagenietend van een geweldige wandeltocht (waar ik nog een post over aan het schrijven ben) in de wonderlijke atmosfeer van een echt chinees restaurant waar van alles gebeurt. Er sparteld een vis uit de keuken, er worden kinderen opgevoed en er wordt eten geserveerd met smaken die ik nooit tevoren proefde. En tegen zulke pareltje loop je dan zomaar aan. Niet dagelijks maar toch met enig regelmaat op ontdekkingstocht door elke keer weer nieuwe steden. Reizen is zo gek nog niet. En Chinezen ook niet, wat ze zijn vriendelijk, gastvrij en serveren heerlijk eten. Heel anders dan thuis; daar krijg je in vet drijvende groenten met een weinig genuanceerde smaak.

Na ‘t eten kom ik thuis, pak mijn spulletjes tesamen. Ik moe en val in snel in slaap, met een glimlach; ik kan de wereld aan, dus Thailand moet geweldig worden.

Post tiendaagse 1: Dag 105 (Kathmandu)

Ben weer terug in de bewoonde wereld. En ik dacht zo na een tijdje van afwezigheid heb ik wat in te halen. Dus gooi ik er maar een post tien-daagse tegen aan. Heb vandaag toch niks beters te doen dan foto’s sorteren en verhaaltjes schrijven.

Momenteel wacht ik in Kathmandu op mijn vlucht naar Bangkok van morgenochtend. Ik zou inderdaad dinsdag naar Tibet vertrekken maar dat gaat niet door! Naast je normale visa heb je voor Tibet een speciale permit nodig. Deze worden momenteel niet uitgereikt. Feitelijk worden buitenlanders geweerd, omdat er demonstraties worden verwacht, die zo leert de ervaring worden beindigd door te beginnen met het neer schieten van demonstranten net zolang tot de overgebleven demonstranten eieren voor hun geld kiezen. Dergelijke methoden vinden de meeste Westerse wereldleiders maar niks en om gezeur te voorkomen is het beter er geen westerlingen met camera’s bij te hebben als het schieten begint.

Nu ben ik een beetje bevoordeeld, door een bezoekje aan McLeod Ganji (India) alwaar de Tibetaanse regering in ballingschap zetelt en flink wat Tibetaanse propaganda mij bereikte. Zo verdwijnen er in Tibet regelmatig mensen, is demonstreren verboden, wordt de Tibetaanse cultuur langzaam vernietigd door culture hereducatie programma’s, de sloop van kloosters en de vele Chinezen die naar Tibet verhuizen. Tibet is immers hartstikke mooi om in te wonen als je Chinees bent, je hebt toegang tot een veel betere gezondheidszorg, je krijgt beter betaald en je krijgt op de koop geld toe om er te gaan wonen. Tibetanen leven echter in een continue angst en onder de armoede grens. Dat was tenminste het verhaal van de tibetanen in ballingschap. Graag had ik echter mijn eigen ogen de Chinese kant van het verhaal willen zien. Maar dat kan alleen onder begeleiding van een gids van de overhead en met een permit. Die permit worden echter niet gegeven. Dat geeft te denken, wat mag ik niet zien?

Kortom de Chinezen zijn schurken want ze onderdrukken de Tibetanen (niet mijn woorden) en ze hebben mijn zorgvuldige reisplan door de war gegooid (wel mijn woorden).

Goed, tot zover, morgen is weer een post, en overmorgen weer!