Dag 56 (Onbewoond eiland)

Het is best moeilijk stukjes schrijven.

Wat je schrijft dat ben jij en wanneer dat niet het geval is ben je een leugenaar. Dat laatste wil je niet zijn. Dus zit je met een existentiele crisis van jewelste! Nu zijn er zat boeken met getroubleerde hoofdpersonen door hoogst geprezen schrijvers. Waar ik (laat ik bescheiden blijven) natuurlijk niet aan kan tippen. Waarom ik dan toch lekker egocentrisch door blijf schrijven is mij een raadsel. Zo ik heb mijn eerste spanningsboog in mijn verhaal. De hoofdpersoon schrijft maar weet niet waarom. U als gewaarde lezer moet nu denken “oh, spannend. Waarom zou dat zo zijn, had hij een slechte jeugd, aambeien, een angst voor spinnen of… “. Nu daar ben ik nog niet achter. Mocht u het wel snappen, stuur me dan een mailtje, dat bespaart me een hoop peinzen. Ondanks het feit dat een doel dus onbreekt, blijf ik voor u doorschrijven. Wees dus maar blij.

Stiekem vind ik het best leuk: schrijven. Maar dat terzijde.

Over naar de dagelijks gang van zaken. Het regent, niks bijzonders, immers het is de tijd van de monsoon. Jammer voor de Indische boeren, maar fijn voor mij is echter dat die monsoon zijn ding niet doet. Het is dus elke dag een verassing of het gaat regen. In plaats van dat het een verassing is dat het niet regent. Best fijn! Regen is niet mijn ding. Vandaag echter ondervond ik de mindere kanten van deze onvoorspelbaarheid. Was speciaal afgereisd naar een fijn eiland, zo eentje uit de bounty reclame, ben ik er nog geen 5 minuten of het begint keihard te regenen. Kon ik weer naar huis. Mooi is dat. Of u direct al u gloeilampen wil gaan verwisselen voor spaarlampen? Weet ik ook weer waar ik aan toe ben.

Om toch wat te doen te hebben, langs de visafslag gelopen. Ongeveer vijf minuten “meegeholpen”, toch ruik ik nu naar vis, behoorlijk. Geen monsoonregen, zeep, shampoo of wat dan ook die de stank weg kan krijgen.