Dag 82: Varanasi

Het einde van mijn tijd in India is in zicht. Ben nu in Varanasi een heilige stad aan de heilige rivier de ganges. Als Hindu wil je hier gecremeerd worden. Zo kom je in de hemel. Of beter gezegd: zo ontsnap je aan de cirkel van reincarnatie’s en wordt je deel van het goddelijke (brahma). Voor mij betekent dat, dat ik werd geconfronteerd met smeltende lichamen in brandstapels. Gister stond de wind verkeerd en nu ruiken mijn kleren naar bbq. Dat is nog niet mijn grootste probleem. In India zijn koeien heilig. Het is hier niet vreemd als de bus even moet wachten op een koe. Of wanneer een marktkoopman een koe luid schreeuwend wegjaagd bij zijn waren. Zoals koeien betaamd, poepen ze waar ze willen. Zoals overal in India valt de stroom ook hier om de haverklap uit. Gister ging ik tijdens zo’n stroomstoring in een mooie nog warme koeienvlaai staan. Nu ben ik een naar lijken en koeienpoep ruikend persoon. Welkom in India. Het hoort erbij zullen we maar denken. Net als de vraag “..want hashish, I have good stuff” die je 25 keer per dag wordt gesteld. Net als de riksa rijders, die je altijd teveel vragen of naar een winkel/hotel willen brengen welke ze daarvoor commissie betaalt. Net als het eeuwige getoeter, het continue lawaai, de vele geuren en de continue aandacht van verkopers. India is teveel voor je zintuigen. Neem je geen rust dan heb je voor je het weet een zenuwinzinking sprak een ervaringsdeskundige in Iran. Na 6 weken India zie ik zijn punt. Onder de chaos, die India heet ligt echter een fasinerend land vol vreemde gebruiken, hartelijke mensen, prachtige landschapen, schitterende kleuren, fijne geuren, bijzonder eten, oude beschavingen en wat al niet meer. Een land vol tegenstrijdigheden, waar mensen een olifant hebben als statussymbool, nieuwe rijken winkelen in malls, armen slapen op straat, waar monniken kiezen voor een eenzaam leven in een grot en boeren nog belangrijk zijn. En land waar ik het topje van de ijsberg van het gezien. En dat was goed, ook is goed dat ik deze waanzin vanavond verlaat op weg naar rust van de bergen in Nepal.

Op naar een nieuw avontuur!

Dag 54 (Nehru Boat Race)

Het is al weer een week geleden, maar ik was er bij! De Nehru boat race. Wat eens spektakel, 104 peddelaars en wat stuurlui op een houten praam en dat keer vier om wie het eerst over de streep is. Ik vond het ongelijk en zonder doorversnelling, maar daar geven Indiers geen donder om en ze waren dan ook in en masse op komen draven. Op de tribune waar misschien 5000 man op paste zat 15.00o man, in bomen, in het water en op half gezonken pontons stond/zwem/zat nog eens 2000. Al met al was ‘t best druk (understatement).

Het een en ander zou om 13.30 beginnen. Om een plaatstje te bemachten was ik om 11.30 present. Vier uur later zag ik de eerste boten voorbij komen. Alle aanwezige “vips” moesten nl ook nog hun zegje doen.

Gelukkig waren voor 12-en de eerste flessen rum al leeg en al snel was het dan ook bijzonder gezellig. Ik trof het want drie meter naast me zaten de enige mensen, die het nodig vonden om te gaan vechten. Men sloeg er lustig op los en ieder die zijn leven lief was vluchtte mijn kant op. Zo kwam het dat in een ruimte groot genoeg voor 5 man, 15 man stond. Een van de mannen was ik.

Aangezien mijn nieuwe camera een geinige video functie heeft, bij deze twee filmpjes. Een van een heat en een tweede van de finale. Bij de finale heb ik a la Mart Smeets commentaar proberen te geven. Daar al het volk stond te springen en te klappen, deinsde de tribune wat, dat deed mijn camera-man kwaliteiten geen goed. Tot zover, immers beelden zeggen meer dan 1000 woorden.