Dag 180: Trein van Homs naar Alleppo.

Wtf! De verwarming is op hol geslagen. Mijn lip barsten uit elkaar van de droogte en ik zweet als een otter. Wie heeft dit verzonnen? 27 graden is toch geen porum?  Vanochtend geen douche genomen, die was zo vies dat ik er met geen mogelijk schoner onder uit had kunnen komen.  Reden waarom ik ongewassen mijn dag begon en nu angstig de oksel op elkaar houdt.Enfin het is warm.

Vreemd dat ik daar over klaag. Afgelopen dagen was het namelijk andersom. In de woestijn op een hoogte van 1320 is het namelijk verrekte koud. Kon maar namelijks voldoende kleren bij elkaar schrappen om het enigszins behaaglijk te hebben in het grotendeels onverwarmte klooster waar ik mijn dagen sleet.

Maar Syrie dus, en een te warme trein van Homs naar Alleppo. Met Hassan en Hamed die een koe nadoen. Het is nu al de derde keer vandaag dat Syriers voor mij een koe nadoen. Het blijft mooi: 1: volwassen kerels die een koe nadoen, en 2: dat Syriers Nederland steevast met koeien associeren, dat is weer is wat anders dan het gebruikelijke riedeltje bestaande uit drugs, vrouwen van lichte zeden, Van Nistelrooij en dijken. Nee, ik mag Syriers wel. Het feit dat ook zij zonder vocabulaire van 12 Engelse woorden, toch aanhoudelijk proberen een gesprek te voeren begint te desondanks vermoeien.

Nu wil ik niet negatief zijn. Maar bedacht me zo, dat ik daar anders tegenover stond toen ik inmiddels bijna een half jaar geleden ook in een trein zat in deze contreien. Toen gebaarde ik nog vol overgave. Zwaaide met al mijn ledematen alsof het van levensbelang was, dat ik geen 21 broertjes had maar dat mijn broertje – of kan ik beter zeggen: jongere broer – 21 jaar oud was. Nu ben ik vind ik het wel fijn als H&H na 30 minuten naar hun eigen coupe gaan en op play-button van mijn mp3 speler kan drukken om weg te kunnen dommelen met op de achtergrond canto ostinato van Simon ten Holt.

Fijne muziek voor nu.

Dag 7 (Gorheme)

Zo! Ik ben een week weg. Na een drietal erg drukke en lange dagen in Istanbul nam ik de nachttrein richting Ankara om na een middag daar, verder te reizen naar Goreme. Een plaatsje in Cappecadocia. Het is hier mooi, erg mooi. Wel een beetje warm, maar dat schijnt ‘t hier wel vaker te zijn.

Een Goreme is feitelijk niet zoveel te doen. Ze hebben huisjes uitgehakt in steen, wat ondergrondse steden, een museum rondom een vroeg Christelijke nederzetting, wederom compleet uitgehakt in steen. Allemaal best geinig. Zo slaap ik in een pension uitgehakt in een berg. Lekker fris wel, al komen er soms wat stukjes steen naar beneden wanneer mijn bovenbuurman iets te enthousiast uit bed stapt. In Goreme zit ik nu twee dagen. Beide dagen ben ik wezen wandelen met twee canadezen. Reece en Devon. Devon heeft de camarro (de pilgrimsroute richting Santiogo del Compastella) gelopen, dus die is over het algemeen niet bij te houden wanneer hij het op zijn heupen krijgt. Gelukkig is Devon er dan altijd om met mij wat achterop te raken. Devon is wat dik en ligt het liefst in de schaduw, verder is zijn moeder naar zeggen van Devon een grizzlybeer en als ik kijk wat er boven zijn shirt uitkruipt aan haar kan dat nog best wel is waar zijn. Voor de rest pas de arme jongen niet door alle deurtjes van het openlucht museum (ik qoute: these houses we’re build for bloody midgets) en mag hij geen bier vanwege zijn glutenallergie. Dit maakt he een dankbaar onderwerp van grappen. Buiten dat is het fijn om hem er bij te hebben wegens zijn welhaast enceclopedische kennis met betrekking tot klassieke culturen, dit vanwege zijn studie in die richting en omdat het een fijne gesprekspartner is.

Na de drukte van Istanbul is Goreme wel even fijn. Dit alhoewel de Ana sofia en een paleis waarvan ik de naam al van ben vergeten, werkelijk waar prachtig waren. Morgen heb ik Goreme denk ik ook wel gezien en ga ik denk ik maar is verder richting het zuiden en Syrie. Ergens volgende week neem ik dan de trein richting Iran…

Ik houd jullie op de hoogte!