Dag 180: Trein van Homs naar Alleppo.

Wtf! De verwarming is op hol geslagen. Mijn lip barsten uit elkaar van de droogte en ik zweet als een otter. Wie heeft dit verzonnen? 27 graden is toch geen porum?  Vanochtend geen douche genomen, die was zo vies dat ik er met geen mogelijk schoner onder uit had kunnen komen.  Reden waarom ik ongewassen mijn dag begon en nu angstig de oksel op elkaar houdt.Enfin het is warm.

Vreemd dat ik daar over klaag. Afgelopen dagen was het namelijk andersom. In de woestijn op een hoogte van 1320 is het namelijk verrekte koud. Kon maar namelijks voldoende kleren bij elkaar schrappen om het enigszins behaaglijk te hebben in het grotendeels onverwarmte klooster waar ik mijn dagen sleet.

Maar Syrie dus, en een te warme trein van Homs naar Alleppo. Met Hassan en Hamed die een koe nadoen. Het is nu al de derde keer vandaag dat Syriers voor mij een koe nadoen. Het blijft mooi: 1: volwassen kerels die een koe nadoen, en 2: dat Syriers Nederland steevast met koeien associeren, dat is weer is wat anders dan het gebruikelijke riedeltje bestaande uit drugs, vrouwen van lichte zeden, Van Nistelrooij en dijken. Nee, ik mag Syriers wel. Het feit dat ook zij zonder vocabulaire van 12 Engelse woorden, toch aanhoudelijk proberen een gesprek te voeren begint te desondanks vermoeien.

Nu wil ik niet negatief zijn. Maar bedacht me zo, dat ik daar anders tegenover stond toen ik inmiddels bijna een half jaar geleden ook in een trein zat in deze contreien. Toen gebaarde ik nog vol overgave. Zwaaide met al mijn ledematen alsof het van levensbelang was, dat ik geen 21 broertjes had maar dat mijn broertje – of kan ik beter zeggen: jongere broer – 21 jaar oud was. Nu ben ik vind ik het wel fijn als H&H na 30 minuten naar hun eigen coupe gaan en op play-button van mijn mp3 speler kan drukken om weg te kunnen dommelen met op de achtergrond canto ostinato van Simon ten Holt.

Fijne muziek voor nu.